อายุสิบปี๋ อาบน้ำบ่หนาว (อายุสิบปี อาบน้ำเย็นได้ ไม่หนาว)
อายุซาวปี๋ แอ่วสาวบ่ก้าย (อายุยี่สิบ จีบสาวไม่มีเบื่อ)
สามสิบปี๋ บ่หน่ายสงสาร (อายุสามสิบ วัยฉกรรจ์ไม่สนใจสิ่งใดนอกจากตัว)
สี่สิบปี๋ ยะก๋านเหมือนฟ้าผ่า (อายุสี่สิบ ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน ตั้งตัว)

อายุห้าสิบปี๋ สาวด่าบ่เจ็บใจ๋ (อายุห้าสิบ โดนด่าก็ยังใจเย็น สุขุม)
หกสิบปี๋ ไอเหมือนฟานโขก (อายุหกสิบ เจ็บออดแอด ไอเสียงเหมือนกวางชนกัน ฟาน=กวาง)
เจ็ดสิบปี๋ บะโหกเต็มตัว (อายุเจ็ดสิบ ผิวตกกระ เป็นปุ่มเต็มตัว)
แปดสิบปี๋ ไค่หัวเหมือนไห้ (อายุแปดสิบ หัวเราะก็ดูเหมือนร้องไห้)

อายุเก้าสิบปี๋ ไข้ก็ต๋าย บ่ไข้ก็ต๋าย (อายุเก้าสิบ ร่อแร่ ป่วยไม่ป่วยก็เป็นตายเท่ากัน)
จะเอาอันใด ไปบ่ได้สักอย่าง (ถึงเวลาตายก็ไปแต่ตัว เอาอะไรไปไม่ได้)
บ่สัวะบ่วาง บ่หายหม่นเศร้า (หากยังไม่ละ ไม่ปล่อยวาง ก็ไม่มีสุข)
กำบ่าเก่า เล่าไว้มาเมิน (คนโบราณเขาสั่งสอนมาเยี่ยงนี้แล)

'มนุษย์ลุ่มฟ้า โลกหล้าใจ๋เหนียว เลิ้กข้อมือเดียว ไผหลอนหยั่งได้
สาครา คงคาเหนือใต้ จ๋าเตียมไปเชี่ยวเลิ้ก
สิบซาววา ยังฮู้หยั่งเติ๊ก - - กำบ่าเก่าเล่าไว้มาเมิน

ล่องแม่ปิง  บรรเลงขับขานตำนานล้านนา...มนุษย์ลุ่มฟ้า โลกหล้าทังโขง ไผบ่ทรง คำทุกข์เท่าข้า ยามเมื่อเป็นดี หากมีเก้าป้า แฝงทวยมา บ่ช้า ชาตาลง พันธ์ุพงศ์พี่น้า บ่เหลียวผ่อหน้า มาไช เพิ่งพี่เจ็บท้อง เพิ่งน้องเจ็บใจ คึดสังอันใด ใจตันตีบเสี้ยง

ฮ่วมฮืตฮอยเดิม

จับใจ๋แฮ้งบ่แน่นใจ๋ก๋า จับใจ๋ครูบาบ่เปิงใจ๋พระน้อย